–పెద్ద మీడియాకే హక్కులా?చిన్న పత్రికలకు ఎందుకు నిరాకరణ
నాల్గవ స్థంభాన్ని కూల్చే ప్రయత్నమా?
•గ్రామీణ మీడియా గొంతు నొక్కితే ప్రజాస్వామ్యం మూగబోతుంది
•అక్రిడేషన్ పేరుతో మీడియా స్వేచ్ఛపై అన్యాయం?
•గ్రామీణ స్వరాన్ని మౌనం చేయడం రాజ్యాంగ విలువలకు విరుద్ధం
•పెద్ద మీడియాకే హక్కులా? చిన్న పత్రికలపై వివక్ష ఎందుకు
•ఆర్టికల్ 14, 19(1)(a)లకు విరుద్ధంగా మారుతున్న అక్రిడేషన్ విధానం
•ప్రభుత్వానికి నిజమైన ఫీడ్బ్యాక్ను దూరం చేస్తున్న విధానాలు
•మీడియా విమర్శ శత్రుత్వం కాదు-ప్రజాస్వామ్యానికి అవసరం
–NARA ఆందోళన హెచ్చరికే గానీ రాజకీయ విమర్శ కాదు
మనప్రజాప్రతినిధి//తిరుపతిజిల్లా.జనవరి31
ప్రజాస్వామ్యంలో మీడియాను నాల్గవ స్థంభంగా పరిగణిస్తారు. ఈ స్థంభం బలంగా ఉండాలంటే అది కేవలం పెద్ద కార్పొరేట్ మీడియా చేతుల్లోనే కాకుండా, గ్రామీణ స్థాయి, స్థానిక స్థాయి, చిన్న సర్కులేషన్ పత్రికల చేతుల్లో కూడా సమానంగా ఉండాలి. ఎందుకంటే ప్రజల అసలు సమస్యలు, పాలనలోని లోపాలు ముందుగా బయటకు వచ్చేది స్థానిక మీడియా ద్వారానే.ఇటీవల ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రంలో జర్నలిస్టుల అక్రిడేషన్ వ్యవహారంపై వెల్లువెత్తుతున్న ఆరోపణలు, ముఖ్యంగా చిన్న పత్రికలను పక్కన పెట్టడం పట్ల వ్యక్తమవుతున్న అసంతృప్తి — ఇవి సాధారణ పరిపాలనా అంశాలుగా కొట్టిపారేయలేనివి. ఇవి నేరుగా మీడియా స్వేచ్ఛ, పరిపాలనా పారదర్శకత, రాజ్యాంగ విలువలతో ముడిపడి ఉన్న అంశాలు.
అక్రిడేషన్ అనేది జర్నలిస్టుకు ప్రభుత్వం ఇచ్చే దయాదాక్షిణ్యం కాదు. అది వృత్తి గుర్తింపుకు సంబంధించిన ఒక పరిపాలనా ప్రక్రియ మాత్రమే. అక్రిడేషన్ లేకపోతే జర్నలిస్టు కాదని తేల్చే అధికారం ఏ వ్యవస్థకూ లేదు. భారత రాజ్యాంగం ఇచ్చిన భావ ప్రకటన స్వేచ్ఛ హక్కు (ఆర్టికల్ 19(1)(a)) ప్రతి పౌరుడికి వర్తిస్తుంది; జర్నలిస్టులకు అది మరింత బాధ్యతతో కూడిన హక్కు.అయితే అక్రిడేషన్ ప్రక్రియ పారదర్శకంగా లేకపోతే, ఎంపిక ప్రమాణాలు బహిరంగం కాకపోతే, చిన్న సర్కులేషన్ పత్రికలను వ్యవస్థబద్ధంగా పక్కన పెడితే — అది సహజ న్యాయ సూత్రాలకు విరుద్ధం. ఆర్టికల్ 14లో పేర్కొన్న సమానత్వ హక్కు పెద్ద మీడియా సంస్థలకే పరిమితం కాదు; చిన్న పత్రికలకు కూడా సమానంగా వర్తిస్తుంది.చిన్న పత్రికల పాత్రను అధికార యంత్రాంగం గంభీరంగా అర్థం చేసుకోవాల్సిన అవసరం ఉంది. పెద్ద మీడియా దృష్టికి రాని తాగునీటి సమస్యలు, గ్రామీణ రహదారుల దుస్థితి, భూవివాదాలు, స్థానిక అవినీతి, సంక్షేమ పథకాల అమలులో లోపాలు — ఇవన్నీ ప్రజల ముందుకు తీసుకువచ్చేది చిన్న పత్రికలే. అవి ప్రజలకు దగ్గరగా ఉంటాయి, ప్రజల భాషలో మాట్లాడతాయి.చిన్న పత్రికలను దూరం చేయడం అంటే ప్రభుత్వానికి చేరాల్సిన నిజమైన ప్రజా ఫీడ్బ్యాక్ను దూరం చేయడమే. ఇది పాలనకు తక్షణంగా కనిపించకపోయినా, దీర్ఘకాలంలో తీవ్ర నష్టాన్ని కలిగిస్తుంది. ప్రజల అసంతృప్తి మొదటగా ప్రతిఫలించేది స్థానిక మీడియా ద్వారానే.అక్రిడేషన్ మంజూరులో జరుగుతున్న ఆలస్యం, తిరస్కరణలకు స్పష్టమైన కారణాలు తెలియజేయకపోవడం, ఎంపికలో అసమానతలపై ఆరోపణలు — ఇవన్నీ కొనసాగితే ప్రభుత్వంపై అనుమానాలు పెరుగుతాయి. పరిపాలనపై ప్రజల నమ్మకం తగ్గుతుంది. పారదర్శక విధానం అమలులో ఉంటే ఈ వివాదాలకు తావే ఉండదు.నేషనల్ యాక్టివ్ రిపోర్టర్స్ అసోసియేషన్ (NARA) వంటి జర్నలిస్టు సంఘాలు వ్యక్తం చేస్తున్న ఆందోళనను ప్రభుత్వం తేలికగా తీసుకోకూడదు. ఇది ప్రభుత్వానికి వ్యతిరేకంగా చేసే విమర్శ కంటే, వ్యవస్థలో ఉన్న లోపాలను చూపించే హెచ్చరికగా చూడాలి. విమర్శను శత్రుత్వంగా కాకుండా, సవరణకు అవకాశం గా స్వీకరించాల్సిన అవసరం ఉంది.
ప్రభుత్వం వెంటనే చేపట్టాల్సిన చర్యలు స్పష్టంగా ఉన్నాయి. అక్రిడేషన్ గైడ్లైన్స్ను బహిరంగం చేయాలి. ఎంపిక ప్రక్రియను పూర్తిగా పారదర్శకంగా నిర్వహించాలి. తిరస్కరణలకు లిఖితపూర్వక కారణాలు ఇవ్వాలి. అప్పీల్ చేసే అవకాశం కల్పించాలి. చిన్న మరియు ప్రాంతీయ పత్రికలకు న్యాయం జరిగేలా ప్రత్యేక విధానాన్ని రూపొందించాలి.ప్రజాస్వామ్యంలో బలమైన ప్రభుత్వం అంటే ప్రశంసలు మాత్రమే వినేది కాదు — విమర్శలను కూడా స్వీకరించేది. చిన్న పత్రికలను గౌరవించడం అంటే ప్రజల స్వరాన్ని గౌరవించడమే.
చిన్న గొంతు కూడా పెద్ద సత్యం చెప్పగలదు — వినగలిగితేనే పాలన పరిపూర్ణం అవుతుంది.
